Dolar/TL50,40
0.12%
Euro/TL55,47
0.05%
Gram Altın6.248,70
0.19%
BIST 10011.841,81
0.01%
Brent Petrol$92,13
0.34%
Gümüş/Ons$46,93
0.14%
Gedik Yatırım
Türkiye Siyaset Haber Analiz

Erdoğan’ın İmdadına Bu Kez Kim Yetişiyor?

Yavuz Baydar

Yavuz Baydar

16 Kasım 2026

Erdoğan’ın İmdadına Bu Kez Kim Yetişiyor?

Fon krizi partisini varoluşsal bir krize sürüklerken Erdoğan’ın gözü yine bir “çıkış yolu” bulmakta. Bu Başkan’ın karşısında çıkan beşinci büyük sınav. Yardıma koşan kim peki?

“Çağımızın en akıl sır ermez olgularından biri: Kitlelerin, hepsi birer dolandırıcı çıkan, kamu kaynaklarını oluk oluk hortumlayan ve kendi seçmenlerinin hayatında zerre kadar iyileşme sağlamayan milli popülistlere körü körüne bel bağlaması.”

Geçen gün sosyal medyada gördüm John O’Brennan’ın notunu. Kendisi Avrupa siyaseti ve hukukun üstünlüğü gibi konularda kıtanın önde gelen uzmanlarından.

Bu tepkisine sebep, Macaristan’da ortaya çıkan tomarlar.

BBC’nin haberinden okuyalım:

“Macar yetkililer, (eski başbakan) Viktor Orbán’ın eski bakanlarından birine açılan soruşturmada çiftlik binalarında ve ormanlık alanlarda gömülü yaklaşık 20 milyon dolar (1 milyar TL) nakit paranın ele geçirildiğini bildirdi.

Eski başbakanın 16 yıllık iktidarı süresince dört yıl ulusal kalkınma bakanlığı koltuğunda oturan Miklós Seszták, kamu ulaşım şirketinin adının karıştığı bir rüşvet çarkına dahil olmakla suçlanıyor.

Başbaka Magyar, durumu “mafya düzeninin sonu” olarak tanımladı.

Ekledi:

“Fidesz, siyasi bir parti olarak artık fiilen bitmiştir. Bugünden itibaren resmen organize bir suç örgütünden farksızdır” diye yazdı Magyar. “Viktor Orban, çökmüş ve korku içindeki bir mafya babasından ibarettir.”

Macaristan kaynıyor.

Ama, altı üstü 1 milyar TL.

Türkiye’deki ultra-skandal ile kıyaslanınca ne ki?

“Üç fonda 141 gerçek ve 73 tüzel kişinin toplam kazancı 187 milyar 653 milyon lira. Bu işlemlerden kimlerin, ne kadar kazanç sağladığını kamuoyu hâlâ bilmiyor. Yarım milyona yakın yatırımcı ise parasının ne kadarını geri alabileceğinin haberini bekliyor.”

123’ü içerde, 279’u soruşturma altında, takım elbiseli, unvan ve nüfuz sahibi 466 kişi, bu “topla-götür-kaybet” zincirinin şüpheli failleri. Ortada bir saadet piramidi olduğundan da şüphe yok.

Ve en büyük soru, kalın harflerle yazılı: Bu fırtına kimleri sürükleyecek?

Veya, daha doğrusu, acaba sürükleyecek mi?

Gözler Erdoğan’a dönmüş durumda. Bu skandalın bilmemkaçta biri iyi-kötü işleyen bir demokraside olsaydı, çoktan bu yönetimin istifası gelirdi. Bunu söyleyebiliyoruz, çünkü düşünün, Paraguay’da bile minnoş bir skandal devlet başkanını alaşağı ediverdi.

Ama burası Türkiye diyeceksiniz.

Haklısınız.

Burası Türkiye ve buradan her zaman çıkış var.

Ama ülke gerçeklerine dönersek, şunu da görüyoruz: Devlet yapısı içinde devasa bir ahtapot resmi çizen, resmi zırha büründürülmüş, daha önce eşi görülmemiş boyutta bir “organize işler” departmanı cumhurbaşkanlık müessesesini muazzam bir açmaza sürüklemiş vaziyette.

Bu skandal, Erdoğan’ın çeyrek asırlık liderlik serüveninde karşılaştığı dördüncü sınav.

İlki, 2013 baharında Gezi protestoları ile karşısına dikilmişti, partisinin kurucularını bir hamlede iteleyerek medyayı kontrol altına aldı ve atlattı.

İkincisi, aynı yılın sonunda iki büyük yolsuzluk dosyası olarak yoluna kum torbaları gibi döşendi, bu kez de yanına aldığı medyanın kenarına şaşkın ve miyop ana muhalefeti alarak yoluna devam etti, yasa ve yargı adına hesap soranları kriminalize etmeyi başardı.

Üçüncüsü Haziran 2015 seçimlerinde açık yenilgi olarak geldi, onu da Kürt sürecini lağvederek ve militarist yapıyla safları sıklaştırarak, aynı zamanda anamuhalefeti bir kez daha araçsallaştırarak bertaraf etmeyi başardı.

Dördüncüsü 15 Temmuz’da arka planı bulanık bir askeri kalkışma formatında tezahür etti, oradan da alnının akıyla, ve de devletin (ona bir zamanlar köstek olmaya çalışan) kök unsurlarıyla ittifak halinde, üstelik OHAL üzerinden yoğun tasfiye, ardından da bonus olarak bir de başkanlık sistemi kazanarak çok daha güçlü sıyrılıp çıktı.

Bütün bunlar onun ne denli usta, işinin ehli, toplumun ve elitinin röntgenini okumuş kurt bir siyasetçi olduğunun kanıtları.

Ama bu kez, sanki durum farklı. Son dört-beş yılın politikaları hem ekonomiyi eritti, hem de dış politikayı stratejiden yoksun bir kısır döngü içine soktu. Hanelerin içinin kuruması, cüzdanların boşalması, bıçakları kemiğe dayadı. Dünya düzeninin çivisinin çıkmasından dolayı umulan medet, “selden odun kapma” hesapları işe yaramadı; ülkenin yükselmesine yardımcı olamadı.

Şimdi ne olacak? Acaba “siyaseten hayatta ve ayakta kalma ustası” bu kez de başaracak mı? Müzmin muhaliflerine göre, artık post-Erdoğan dönemini konuşma zamanı. Bunların bir kesimi, Yeni Parti’nin değişim odağı olacağı görüşünde.

Farklı bir kulvara evrilen DEM ve Kürt cenahı ise “ihtiyaç ve kullanım konjonktürü” olarak gördüğü bu dönemde Erdoğan’ın ortağı Bahçeli’nin yol haritasına ve Öcalan’ın iradesine endekslenmiş durumda.

Bir başka köşede, yavaş yavaş palazlanmakta olan üç nispeten küçük aşırı-milliyetçi parti var. Ve 44 kritik milletvekiline sahip Kılıçdaroğlu CHP’si de, başarılı parçalama harekatının verimli sonucu olarak bir yanda durmakta.

Anket ortalamaları ne iktidar, ne de muhalefet için umut verici. Bu tam bir “anomali”. Son 18 aydır ortaya çıkmış olan tabloda bir değişiklik varsa, o da, kararsız ve protesto oylarının yüzde 20’lerden yüzde 30’lara, hatta üstüne çıkmış olması. Bu durumu Amerika gibi yeni keşfeden medyanın tespitiyle şu anda kararsız/protesto kesimi, birinci büyük parti.

Yeni Parti eğer yapısal kurgu ve söylem olarak umudu ateşleyemezse bu durum 2028’e kadar devam edebilir. “En iyi” ihtimal, AKP’den kopan, CHP/YP’ye gitmeyen oylar, aşırı-milliyetçi üç partide (İYİP; ZP, Anahtar tortulanabilir.

Ama Erdoğan artık tabandaki bezginlikten veya partisinin kan kaybından çok daha fazla , bürokraside sadakata dayalı istikrar ve Meclis matematiği ile ilgilenmekte. 2013 sonrasını ince siyaset mühendisliği ile geçirerek bu alanda iyice ustalaşan biri için bu tercih son derece doğal.

Şu anda şekillendireceği yol haritasında Erdoğan için üç unsur hayati önem taşıyor:

Birincisi, ortağı ve müttefiki Devlet Bahçeli ile ilişkisindeki istikrarı asla sarsmamak. Bu noktada şu önemli: AKP-MHP ittifakı yakın zamana kadar karşılıklı bağımlılık (“inter-dependence”) üzerinden yürüyordu, ama son dönemdeki gelişmeler —Saray ile AKP arasındaki bağların erimesi ve MHP’nin her zaman sıkı bağlar içinde olduğu Azerbaycan ile patlak veren kriz— Bahçeli’nin Saray üzerindeki nüfuzunu katlamakta. Bahçeli’nin epeydir bir “siyaset yapıcı” (“policy maker”) olarak öne çıkması son derece dikkat çekici. Burada bir sorun görünmüyor.

İkincisi, “süreç” sürüncemesi üzerinden turnikede anayasa pazarlığı için bekletilen 56 milletvekiline sahip DEM ile ilişkilerin ağır çekim ilerlemesini yönetmek. Öcalan devrede kaldığı sürece burada da ciddi bir pürüz yok.

Erdoğan’a zor zamanlarında hep bir yardım eli geldi, bu tecrübeyle sabit. Bu “en zor zamanda” imdadına yetişen ise, üçüncüsü: Kılıçdaroğlu ve CHP. Herkes “hangi isimler çıkacak? Nerede bu fonziciler listesi?” diye çırpınırken, Kemal bey, son basın toplantısında Saray’a arzu ettiği sinyalleri göndermekte tereddüt etmedi.

Sohbette şu bölüm ilginç:

KK: Erdoğan kaybedeceği bir seçime girmez…

Yani cumhurbaşkanı kendisi mi aday olmaz demek istiyorsunuz?

KK: Kendisi aday olmaz cumhurbaşkanlığına… Bugün baktığınız zaman zaten AK Parti’nin oyu öyle hani çok yüksek de değil. Hani böyle yüzde 40’larda, 45’lerde falan olsa dersiniz ki seçim sürecinde bunu yükseltir diye. Öyle bir olay da yok yani.

Dolayısıyla zaten aday olmayacak. Ha bir ay önce, ha bir hafta önce?

KK: Bir ay önce de yapsa, zamanında da seçim yapsa tabii bilemiyoruz tabii. Bu bugünün koşullarında böyle. Yarın koşullar değişir, başka bir şey olur. Ne bileyim, bir savaş çıkar, daha farklı şeyler olabilir. Yani orada da en yüksek ihtimal nerededir? En yüksek ihtimal şeydir, Yunanistan’dır yani. Adaların silahlanması.

Yani AK Parti’nin yeniden kazanmasının dışında, hangi partiden cumhurbaşkanı adayının kazanacağının dışında, Cumhuriyet Halk Partisi, MHP ve AK Parti’nin de içinde yer alabileceği bir ittifak modeline ne söylersiniz?

KK: Bu ancak ne zaman olabilir? Eğer Türkiye gerçekten uluslararası arenada ciddi bir sorunla karşı karşıya kalırsa ve gerçekten hani Türkiye açısından bir beka sorunu ortaya çıkarsa olur.

Şimdi, parti kurucusunun “Yurtta sulh, Cihanda sulh” sözlerini unutup, bilmediği bir konuya, yani Yunanistan’la ilişkilerde son dönemde sebep-sonuç denklemine hakim olmayan, savaşı adeta meşru gören, üstelik “solculuk” iddiasındaki bir liderin vahim optik kaymasını bir yana bırakıp, bu sözlerin geneline mim koyalım.

“Beka sorunu” burada anahtar kavramlardan biri. Öyle görünüyor ki Kılıçdaroğlu, krizin büyümesi durumunda —ki gidişat o yönde— grup olarak tercihini Cumhur İttifakı’ndan yana kullanacağının işaretlerini vermekte.

Erdoğan’ı rahatlatan sözler bunlar. Şimdiden AKP-MHP-CHP ile gelişeceği anlaşılan “İç Cephe” formatında toplamda 371 milletvekili banko gibi görünmekte, denebilir. İstediği zamanda erken seçim kararı alma imkanını elde edecek Erdoğan’ın yolunun bir kez daha açılmakta olduğunu şimdiden öngörebiliriz.

Buradan çok daha rahat şekilde ilerlemeyi deneyecektir.

Paylaş